دوباره می‌زنم از دل صدا: امام رضا            بـیـا بـرای خـودت کـن مرا امام رضا

چه دارم از همه دنیا به جز همین یک دل            دلی که هـسـت به نـام شـما امام رضا

هـوای نَـفـْس گـرفـتـه مـرا، گـرفـتارم            مرا ز دست خودم کن رهـا امام رضا

خـدا کـنـد دم آخـر بـه داد مـن بـرسی            که گـفـته‌ام همه دم هر کجا امام رضا

به دست هیچکسی رو نمی‌زنم بس که            گـرفـتـه دسـت مـرا بـارهـا امام رضا

تو را که داشـتـه بـاشم هـمـیشه دارایم            هـزار شکـر که دارم تو را امام رضا

چـقدر حـاجـت نـاگـفـته را روا کردی            الا اجــابـت هـرچـه دعــا امـام رضـا

چنین که فکر یتیم و اسـیر و مسکینی            پـس الـسـلام عـلی هـل اتی امام رضا

چـقـدر پـیـش تو وقـت زیـارتت گـفـتم            زمـان مـرگ تو پـیـشم بـیا امـام رضا

غریب‌های دو عـالـم چقدر دل گرم‌اند            که هـسـت با دلـشـان آشـنـا امام رضا

مرا اگر به حرم هم نیاوری عشق است            که راضی‌ام به رضای تو یا امام رضا

کـنـار پـنـجـره فــولاد تـازه فـهـمـیــدم            که هـسـت بـانـی کـربـبـلا امـام رضـا

دلم گـرفـته، دلم باز روضه می‌خواهد            گـرفـتـه از غـم تو دل عـزا امام رضا

نـوشـتـه‌انـد کـه پـنـجـاه مـرتـبـه افـتـاد            به درد زهـر که شد مـبـتلا امام رضا

برای اینکه کـسی با خـبر از او نشود            کـشـید روی سـر خـود عبا امام رضا

ولی نـیـامده جـایی به او سـنان زده‌اند            نـدیـد ضـربـۀ سـرنـیـزه را امام رضا

سرش جدا نشد از تن، تنش کشیده نشد            نخورد نیزه و سنگ و عصا امام رضا